1. SØN. i advent (T)

Tekst: Sefanja 3. 14-18

Gud skapar ljos og forventning

Ti lukke med dagen!

Kyrkja fyller år. 1.søndag i advent er kyrkja si markering av at vi startar eit nytt år. Og vi startar året med å sjå framover. Medan trestammene står svarte, og himmelen er stormfull med regntunge skyer, ser vi framover mot ein ny vår.

Slik er det også i kyrkja. Og teksten i dag oppfordrar til lovsong. "Bryt ut i jubel, Sions dotter, Israel, rop med fryd!" Kva er det som kallar på lovsong midt i vintermørke og tider med krig, vold og terror? Oppfordringa til lovsong og jubel kan vel då bli slitsom. Det krev store ressursar til å mobilisere glede og jubel, takk og lovsong! Og likevel, på denne kyrkja sin nyttårsdag er det jubelen og forventningen som står i fokus. Fordi Gud gjev oss grunn til lovsong. Han har installert ein fundamental gledesgrunn i oss. Han kjærleik og omsorg synleggjort i Jesus Kristus gjev oss ein grunn til å lyfta opp blikket. Lovsong og takk blir då ikkje ein prestasjon, men ei gåve. Vi er eit folk på vandring.

Då eg gjekk på lærarhøgskulen, hadde eg ein kald vintermånad praksis i ein 2.klasse. Elevane var kledde etter veret. Ei lita jente var svært funksjonshemma og måtte ha korsett og skinner på føtene, og tok seg ellers fram på krykker. Gløgg var ho, men kroppen var veik. Med mykje slit klarte ho å fylgje dei andre elevane, men også når ho skulle skrive, gjorde spasmene sitt til at teikning og skriving vart eit underleg strev. Ein dag såg eg at ho arbeidde hardt med å skrive minne til venninna si. Ho teikna, og så skreiv ho fylgjande tekst: "Å vente på en glede, er også en glede!" Eg vart både tankefull og rørt. Der såg eg på dei andre som boltra seg i snøen og rente opp og ned. Kva glede og forventning var det som fylte denne vesle jenta som hadde så mange hindringar i tilværet? Ho måtte henta denne gleda andre stader inn i muskulaturen.

Når Gud fyller oss med forventning, så er det eit skapingsunder. Han skapar noko nytt! Skapar glede, og fyller oss innafrå. Ikkje fordi verda er så venleg og vakker alltid. Ikkje fordi eg har lukkast med livet. Nei, mykje av livet mitt vekkjer Guds vreide. Men han er ein som tilgir og som skapar nytt og som skapar glede innafrå. Han malar Kristus i mitt sinn. Eit fundament av forventning og framtidstru! Derfor er det glede i desember, i vintermørke. Mitt i kvardagslivet mitt skapar han ljos og forventning. God advent!

Lars Birger Aadland
Kapellan i Hemne prestegjeld.