En takknemlig misjonær,
tross alt
8. februar 2007
I Stokkhaugen bedehus på misjonsfesten i november
heldt tidlegare NMS-misjonær Gunn-Åse Stenset ein tale med temaet: Kall,
velsigning og takk! Vi som hørte på hadde ei sterk oppleving. Ut frå det
Gunn-Åse har opplevd i livet var det nemleg ikkje så sjølvsagt at
akkurat ho skulle seie det ho sa.
Vi besøkte henne ein dag på Klemmetsmoen ved Follo. Ho
har budd her sia 2001. Da kom ho tilbake til Norge etter 12 år på
Madagaskar. Ho var på poliklinikk på aust-kysten og seinare i Morondava
som styrar på spedalsksjukehuset Bekoaka som ligg 14 km frå Tsarafototra
– jodbruksskolen der Terje og Guri Bjørkås var. Siste åra på Madagaskar
var Gunn-Åse prosjektsekretær for alle uhjelpsprosjekt i den
gassisk-lutherske kyrkja (FLM). Da var kontoret i hovudstaden Tananarive
og ein gassisk medarbeidar tok over etter henne. Det er jo slik vi vil
det skal vere. Og det har gått bra.
Etter ein månads tid i arbeid på Orkdal sjukehus i 2000, fekk Gunn-Åse
kreftdiagnose. I dag er ho ikkje i arbeid lenger. Inga behandling har
kunna stoppe krefta frå å utvikle seg.
Kallet
Korleis møtte du kallet til å bli misjonær?
Foreldra mine var aktive i misjonen på Ørlandet og stilane mine på
folkeskulen hadde ofte lagt hendingane i forteljinga til Afrika! Kallet
vart klart for meg på Fredly, men da var plana mi å bli lege. Etter 3-4
som sjukepleiar i Bærum kom tida da eg måtte gjere noko konkret med
misjonærkallet. Eg var på reise i Israel og var i Kapernaum ved
Gennesaretssjøen. Da hørte eg ein stemme: ”Du Gunn-Åse skal til Afrika,
du!”
Ja, det måtte vere eit profetisk budskap i dei rette
omgivelsane! Men var det slik du forventa det å komme til Afrika som
misjonær?
Ja, langt på veg. Eg fekk hjelpe folk og fekk bruke utdanninga mi. Eg
var ikkje direkte med i evangelisering, men heldt andaktar og snakka med
medarbeidarar og pasientar og fekk oppleve å lære folk å kjenne som
seinare vart døypt og bekjente kristen tru. Men vi var svært bevisst på
ikkje å gjere forskjel på kristne og ikkje-kristne pasientar. Alle fekk
møte kjærleik og omsorg.
Vi kan ikkje forkynne for folk med tom mage. Omsorg og evangelisering må
gå hand i hand. Eg såg utstøytte spedalske komme til klinikken og etter
ei tid med hjelp og kjærleg omsorg blomstra dei opp. Det var flott å sjå
denne forandringa gong på gong.
Korleis var det å komme til eit norsk sjukehus etterpå?
Det var som å komme til ei ny tid. På Madagaskar brukte vi utslitne
laken og dukar til bandasje. Damask til bandasje som vart halden på
plass med brukte nylonstrømper!
Følte du det ikkje urettferdig å få kreft etter 12 år ute på
Madagaskar?
Eg har aldri vore sint på Gud og har heldigvis sloppe å vere bitter. Men
eg spør jo korfor skulle dette ramme meg. Og eg har opplevd at Gud kan
bruke meg på ein annan måte no. Mange stiller spørsmål til meg fordi eg
har vore misjonær, og det gir invitt til mange gode samtalar.
Velsigning
Eg merkar Guds velsigning og omsorg i det daglege. Det
er mange som bed for meg! Det merka vi også på Madagaskar, forresten. Vi
merka det når kristenfolket i Norge tok sommarferie! Eg har reist mykje
i Trøndelag og Møre og fått mange forbedarar. Eg er boren oppe av hender
som ber.
Og er har også brevkontakt med mange venner på Madagaskar.
Takk
Det er også naturleg for meg å takke. Eg takkar for
kristen heim som pensa meg inn på Madagaskarvegen. Eg opplever framleis
velsigninga kvar dag. Eg lagar middag til meg og søstera mi, Solveig,
kvar dag. Etter kreftdiagnosen set eg meir pris på dagen i dag. Eg utset
ikkje lenger noko som eg har lyst på. For eksempel å ta ein biltur eller
ein bedre middag. Eg er meir opptatt av å nyte kvardagsgledene ved
livet. Vi reiste til Tromsø når vi fekk lyst til det. Eg prøver å gjere
det beste ut av dagen, og tar ein dag om gongen og takkar for det. Midt
oppe i det heile har eg det bra, avsluttar Gunn-Åse Stenset og helsar
til alle kjente, og takkar for all forbønn.
Birger Foseide
|
